yaşları on ile oniki arasında değişen farklı giyimli yedi türk çocuğu pigeonhole principle‘a göre aynı anne babadan olamaz. zira ikizler, üçüzler ve aynı anda doğan daha kalabalık gruplar hep aynı giyinmek zorundadır. bu gerçek üzerinde daha fazla düşünüp zihnimi yormak istemediğim için güzelce katlayıp kenara bıraktım ve televizyonu açtım. muhabir sigara yasağı konusunda vatandaşın nabzını yokluyor. sağ üst köşeye bir baktım, “mark soruyor” yazıyor. ”noluyor lan, mark hiç sorar mı?” diyemeden hanım “star’ı aç” diye bağırdı şeyden, mutfaktan yok yok gtalktan. adam delirmiş, sanat yapıyor. ve korkarım sanatından çok önceleri başlamış deliliği. mühim değil. bilirsiniz sanatı sever, sanatçıyı da korurum. adapte olmakta hiç güçlük yaşamadım. sol elimin işaret parmağıyla sol dizime pıtpıtpıt vurarak eşlik ettim deliadam‘a. sonra kapı çaldı. çok açtım, ne yapacağımı biliyordum: koştum açtım. gençadam ısmarladığım bigmac’i bana uzattı, ben de aylıknetonyedibinyetele limitli fotograflı kredi kartımı uzattım. o anda şehitler oratoryosu çalmaya başladı. televizyonun sesini biraz fazla açmış olacağım ki gençadam irkildi. güldüm, kırıcı olmamaya dikkat ederek tabii. tam kapıyı kapatırken camın kenarında duran açık bisküvi paketini farkettim. dönüp son bir kez veda etti sevdiklerine, göz göze geldik. sonra usulca bıraktı kendini boşluğa. derdi neydi bilmiyorum. pek ilgilenmedim işin aslı. kapattım kapıyı. açım dedim ya canım. 5n 1k başlamış: ne, nerede, neden, nasıl ve ne kadara. neruda anlatılıyor bu programda. altıncı n neruda mıydı? üşenmedim, oturdum izledimseyrettim. her mısrada ayrı bir duygu havalandı yüregimden, köşedeki çam ağacına kondu. program bitince geri çağırdım, gelmedi hiç biri. sırada ne var bilmiyorum. acilen acun başlamalı. beni kendime ancak o getirir. açılan her mavide biraz daha toparlanacağım. bugün konfetiler yağacak, hissedebiliyorum. acun başlasın yoksa evin duvarlarını fıstıki yeşile boyatırım, yemin ederim.