benim hayatım yetmişüç parçadan oluşur.

bunların dokuzu, annemin karnında olduğum her aydır. saf güven.

biri, kafam güzel dolaştığım yıllardır. açık renk kafamla toprak yollarda dolaştığım yıllar. dört yaşına kadar olmalı sanırım. ondan sonra düşünmeye başladım. elektrikle tanıştım, renksiz/renkli televizyonla. turuncu renginin isminin “turuncu” olduğunu öğrendim. saf bilgi.

ikisi, ilk sevgilimin başında durup ateşinin düşmesini beklediğim her saati gösteriyor. ateşin ne olduğunu, neden olduğunu bile bilmezken televizyondan öğrendiğim kadarıyla bezi ıslatıp alnına koyuyordum. çok korkuyordum. tekrar karnına gireyim istedim. olmadı. saf korku.

yedisi karanlık bölge. şekillenmeye başladı kafam, yüzüm, ellerim, benligim. evdeki kasetleri kalemle sardığım dönemlerdi. televizyon bozuk diye içini açtığım dönemler. kitaplar vardı bir de. saf merak.

dördü yatılı okuldaki ilk haftamda her gecem. benim gibi bir sürü insan var etrafımda. benim gibi kimse yok. hepsi camdan bakıp bakıp bir şeyler düşünüyor. ayrı ayrı şeyler. dışarıda seyyar kasetçi açıyor teybin sesini. ahmet kaya söylüyor. kuzen yanıma geliyor. sarılıyorum bir defa. anlamıyor. saf yalnızlık.

üçü bir daha göremeyeceğimi, dokunamayacağımı idrak ettiğim anda ağladığım her saattir. ağlamam bir şeyi değiştirmeyecekti ki. onun dışında da bir şeyim yoktu ki. acıydı. saf acı.

biri bir kızı ilk öptügüm an. sadece bir saniye. ne olduğunu bile anlamadan. saf heyecan.

dördünü yaptığım tüm salaklıklar oluşturur. sonuçlarını düşünmeden attığım adımlar. onlar olmasa da olmaz ki. kötüsünü bilmeden daha iyisini nasıl yapacaksın? saf mallık.

kaç oldu? geriye kaç kaldı? saymakla uğraşamayacağım. gerisi senin olsun. sen şekillendir.

Keren Ann & Bardi Johannson - La Ballade of Lady and Bird